Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

τελικά η μελαγχολία δεν είναι κάτι απλό. δεν έρχεται όποτε δεν είσαι καλά.δεν έρχεται όποτε είσαι μόνος , χωρίς συντροφιά, χωρίς ένα χέρι να πιαστείς . έρχεται σαν πόνος. εκεί που είσαι καλά. εκεί που πας να χαμογελάσεις. μόλις ανάψεις τα λαμπάκια. μόλις νιώσεις την γλύκα του μελομακάρονου. κ σε συντροφεύει όπως ποτέ κανείς δεν σε έχει συντροφεύσει! κ νιώθεις παράξενα , άβολα. γιατί ξέρεις πως δεν φταίς εσύ , δεν φταίει ο καιρός δεν φταίει η σκέψη σου. φταίει αυτη η καταραμένη η μελαγχολία. σε κοιτά έντονα, σκύβει χαμογελόντας κ σου χαιδεύει τα μαλλιά. θα είναι πάντα εκεί. πλάι σου

1 σχόλιο:

Asteroid είπε...

Συμφιλιώνεσαι, όμως, γρήγορα... και τότε της πιάνεις κι εσύ το χέρι και πορεύεσθε μαζί τον δρόμο, γιατί τόχεις μάθει πια πως αν δεν την πολεμήσεις κι αφεθείς συναίσθημα δημιουργικότερο δεν υπάρχει...